Ang 629

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ॥

ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਆਰਾਧੇ ॥

ਕਾਰਜ ਸਗਲੇ ਸਾਧੇ ॥

ਸਗਲ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ॥

ਬਾਜੇ ਅਨਹਦ ਤੂਰੇ ॥੧॥

ਸੰਤਹੁ; ਰਾਮੁ ਜਪਤ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥

ਸੰਤ ਅਸਥਾਨਿ. ਬਸੇ ਸੁਖ ਸਹਜੇ; ਸਗਲੇ ਦੂਖ ਮਿਟਾਇਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਕੀ ਬਾਣੀ ॥

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਮਨਿ ਭਾਣੀ ॥

ਨਾਨਕ ਦਾਸਿ ਵਖਾਣੀ ॥

ਨਿਰਮਲ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ ॥੨॥੧੮॥੮੨॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ॥

ਭੂਖੇ ਖਾਵਤ, ਲਾਜ. ਨ ਆਵੈ ॥

ਤਿਉ ਹਰਿ ਜਨੁ; ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ॥੧॥

ਅਪਨੇ ਕਾਜ ਕਉ. ਕਿਉ ਅਲਕਾਈਐ ॥

ਜਿਤੁ ਸਿਮਰਨਿ. ਦਰਗਹ ਮੁਖੁ ਊਜਲ; ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

ਜਿਉ ਕਾਮੀ; ਕਾਮਿ ਲੁਭਾਵੈ ॥

ਤਿਉ ਹਰਿ ਦਾਸ; ਹਰਿ ਜਸੁ ਭਾਵੈ ॥੨॥

ਜਿਉ ਮਾਤਾ. ਬਾਲਿ ਲਪਟਾਵੈ ॥

ਤਿਉ ਗਿਆਨੀ. ਨਾਮੁ ਕਮਾਵੈ ॥੩॥

ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਤੇ ਪਾਵੈ ॥

ਜਨ ਨਾਨਕ. ਨਾਮੁ ਧਿਆਵੈ ॥੪॥੧੯॥੮੩॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ॥

ਸੁਖ ਸਾਂਦਿ. ਘਰਿ ਆਇਆ ॥

ਨਿੰਦਕ ਕੈ ਮੁਖਿ ਛਾਇਆ ॥

ਪੂਰੈ ਗੁਰਿ. ਪਹਿਰਾਇਆ ॥

ਬਿਨਸੇ ਦੁਖ ਸਬਾਇਆ ॥੧॥

ਸੰਤਹੁ; ਸਾਚੇ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥

ਜਿਨਿ ਅਚਰਜ ਸੋਭ ਬਣਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

ਬੋਲੇ ਸਾਹਿਬ ਕੈ ਭਾਣੈ ॥

ਦਾਸੁ. ਬਾਣੀ ਬ੍ਰਹਮੁ ਵਖਾਣੈ ॥

ਨਾਨਕ. ਪ੍ਰਭ ਸੁਖਦਾਈ ॥

ਜਿਨਿ ਪੂਰੀ ਬਣਤ ਬਣਾਈ ॥੨॥੨੦॥੮੪॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ॥

ਪ੍ਰਭੁ ਅਪੁਨਾ. ਰਿਦੈ ਧਿਆਏ ॥

ਘਰਿ. ਸਹੀ ਸਲਾਮਤਿ ਆਏ ॥

ਸੰਤੋਖੁ ਭਇਆ ਸੰਸਾਰੇ ॥

ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ. ਲੈ ਤਾਰੇ ॥੧॥

ਸੰਤਹੁ; ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਦਇਆਲਾ ॥

ਅਪਨੇ ਭਗਤ ਕੀ. ਗਣਤ, ਨ ਗਣਈ; ਰਾਖੈ ਬਾਲ ਗੁਪਾਲਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

ਹਰਿ ਨਾਮੁ. ਰਿਦੈ ਉਰਿ ਧਾਰੇ ॥

ਤਿਨਿ. ਸਭੇ ਥੋਕ ਸਵਾਰੇ ॥

ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ. ਤੁਸਿ ਦੀਆ ॥

ਫਿਰਿ ਨਾਨਕ; ਦੂਖੁ. ਨ ਥੀਆ ॥੨॥੨੧॥੮੫॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ॥

ਹਰਿ ਮਨਿ ਤਨਿ. ਵਸਿਆ ਸੋਈ ॥

ਜੈ ਜੈ ਕਾਰੁ ਕਰੇ ਸਭੁ ਕੋਈ ॥

ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥

ਤਾ ਕੀ ਕੀਮਤਿ; ਕਹੀ. ਨ ਜਾਈ ॥੧॥

ਹਉ ਕੁਰਬਾਨੁ ਜਾਈ. ਤੇਰੇ ਨਾਵੈ ॥

ਜਿਸ ਨੋ ਬਖਸਿ ਲੈਹਿ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ; ਸੋ ਜਸੁ ਤੇਰਾ ਗਾਵੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

ਤੂੰ ਭਾਰੋ ਸੁਆਮੀ ਮੇਰਾ ॥

ਸੰਤਾਂ ਭਰਵਾਸਾ ਤੇਰਾ ॥

ਨਾਨਕ. ਪ੍ਰਭ ਸਰਣਾਈ ॥

ਮੁਖਿ ਨਿੰਦਕ ਕੈ ਛਾਈ ॥੨॥੨੨॥੮੬॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ॥

ਆਗੈ. ਸੁਖੁ ਮੇਰੇ ਮੀਤਾ ॥

ਪਾਛੇ ਆਨਦੁ. ਪ੍ਰਭਿ ਕੀਤਾ ॥

ਪਰਮੇਸੁਰਿ ਬਣਤ ਬਣਾਈ ॥

ਫਿਰਿ ਡੋਲਤ. ਕਤਹੂ ਨਾਹੀ ॥੧॥

ਸਾਚੇ ਸਾਹਿਬ ਸਿਉ. ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥

ਹਰਿ ਸਰਬ ਨਿਰੰਤਰਿ ਜਾਨਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥