Ang 1089

ਆਪੇ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸਭ ਸਾਜੀਅਨੁ; ਆਪੇ ਵਰਤੀਜੈ ॥

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਦਾ ਸਲਾਹੀਐ; ਸਚੁ ਕੀਮਤਿ ਕੀਜੈ ॥

ਗੁਰਸਬਦੀ. ਕਮਲੁ ਬਿਗਾਸਿਆ; ਇਵ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪੀਜੈ ॥

ਆਵਣ ਜਾਣਾ ਠਾਕਿਆ; ਸੁਖਿ ਸਹਜਿ ਸਵੀਜੈ ॥੭॥

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥

ਨਾ ਮੈਲਾ. ਨਾ ਧੁੰਧਲਾ; ਨਾ ਭਗਵਾ. ਨਾ ਕਚੁ ॥

ਨਾਨਕ ਲਾਲੋ ਲਾਲੁ ਹੈ; ਸਚੈ ਰਤਾ ਸਚੁ ॥੧॥

ਮਃ ੩ ॥

ਸਹਜਿ ਵਣਸਪਤਿ. ਫੁਲੁ ਫਲੁ; ਭਵਰੁ ਵਸੈ ਭੈ ਖੰਡਿ ॥

ਨਾਨਕ. ਤਰਵਰੁ ਏਕੁ ਹੈ; ਏਕੋ ਫੁਲੁ ਭਿਰੰਗੁ ॥੨॥

ਪਉੜੀ ॥

ਜੋ ਜਨ ਲੂਝਹਿ ਮਨੈ ਸਿਉ; ਸੇ ਸੂਰੇ ਪਰਧਾਨਾ ॥

ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਸਦਾ ਮਿਲਿ ਰਹੇ; ਜਿਨੀ ਆਪੁ ਪਛਾਨਾ ॥

ਗਿਆਨੀਆ ਕਾ ਇਹੁ ਮਹਤੁ ਹੈ; ਮਨ ਮਾਹਿ ਸਮਾਨਾ ॥

ਹਰਿ ਜੀਉ ਕਾ ਮਹਲੁ ਪਾਇਆ; ਸਚੁ ਲਾਇ ਧਿਆਨਾ ॥

ਜਿਨ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ. ਮਨੁ ਜੀਤਿਆ; ਜਗੁ ਤਿਨਹਿ ਜਿਤਾਨਾ ॥੮॥

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥

ਜੋਗੀ ਹੋਵਾ ਜਗਿ ਭਵਾ; ਘਰਿ ਘਰਿ ਭੀਖਿਆ ਲੇਉ ॥

ਦਰਗਹ ਲੇਖਾ ਮੰਗੀਐ; ਕਿਸੁ ਕਿਸੁ ਉਤਰੁ ਦੇਉ ॥

ਭਿਖਿਆ ਨਾਮੁ. ਸੰਤੋਖੁ ਮੜੀ; ਸਦਾ ਸਚੁ ਹੈ ਨਾਲਿ ॥

ਭੇਖੀ ਹਾਥ. ਨ ਲਧੀਆ; ਸਭ ਬਧੀ ਜਮਕਾਲਿ ॥

ਨਾਨਕ ਗਲਾ ਝੂਠੀਆ; ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥੧॥

ਮਃ ੩ ॥

ਜਿਤੁ ਦਰਿ ਲੇਖਾ ਮੰਗੀਐ; ਸੋ ਦਰੁ ਸੇਵਿਹੁ. ਨ ਕੋਇ ॥

ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਲੋੜਿ ਲਹੁ; ਜਿਸੁ ਜੇਵਡੁ ਅਵਰੁ. ਨ ਕੋਇ ॥

ਤਿਸੁ ਸਰਣਾਈ ਛੂਟੀਐ; ਲੇਖਾ ਮੰਗੈ. ਨ ਕੋਇ ॥

ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਏ. ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜੁ; ਸਚਾ ਓਹੁ ਸਬਦੁ ਦੇਇ ॥

ਹਿਰਦੈ ਜਿਸ ਦੈ ਸਚੁ ਹੈ; ਤਨੁ ਮਨੁ ਭੀ ਸਚਾ ਹੋਇ ॥

ਨਾਨਕ. ਸਚੈ ਹੁਕਮਿ ਮੰਨਿਐ; ਸਚੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਇ ॥

ਸਚੇ ਮਾਹਿ ਸਮਾਵਸੀ; ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥੨॥

ਪਉੜੀ ॥

ਸੂਰੇ ਏਹਿ. ਨ ਆਖੀਅਹਿ; ਅਹੰਕਾਰਿ ਮਰਹਿ ਦੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ॥

ਅੰਧੇ ਆਪੁ. ਨ ਪਛਾਣਨੀ; ਦੂਜੈ ਪਚਿ ਜਾਵਹਿ ॥

ਅਤਿ ਕਰੋਧ ਸਿਉ ਲੂਝਦੇ; ਅਗੈ ਪਿਛੈ ਦੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ॥

ਹਰਿ ਜੀਉ. ਅਹੰਕਾਰੁ, ਨ ਭਾਵਈ; ਵੇਦ ਕੂਕਿ ਸੁਣਾਵਹਿ ॥

ਅਹੰਕਾਰਿ ਮੁਏ, ਸੇ ਵਿਗਤੀ ਗਏ; ਮਰਿ ਜਨਮਹਿ ਫਿਰਿ ਆਵਹਿ ॥੯॥

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥

ਕਾਗਉ ਹੋਇ. ਨ ਊਜਲਾ; ਲੋਹੇ ਨਾਵ. ਨ ਪਾਰੁ ॥

ਪਿਰਮ ਪਦਾਰਥੁ ਮੰਨਿ ਲੈ; ਧੰਨੁ ਸਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥

ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣੈ ਊਜਲਾ; ਸਿਰਿ ਕਾਸਟ ਲੋਹਾ ਪਾਰਿ ॥

ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਛੋਡੈ ਭੈ ਵਸੈ; ਨਾਨਕ ਕਰਣੀ ਸਾਰੁ ॥੧॥

ਮਃ ੩ ॥

ਮਾਰੂ ਮਾਰਣ ਜੋ ਗਏ; ਮਾਰਿ. ਨ ਸਕਹਿ, ਗਵਾਰ ॥

ਨਾਨਕ ਜੇ ਇਹੁ ਮਾਰੀਐ; ਗੁਰਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰਿ ॥

ਏਹੁ ਮਨੁ ਮਾਰਿਆ. ਨਾ ਮਰੈ; ਜੇ ਲੋਚੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥

ਨਾਨਕ. ਮਨ ਹੀ ਕਉ ਮਨੁ ਮਾਰਸੀ; ਜੇ ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟੈ ਸੋਇ ॥੨॥