Ang 1101

ਮਃ ੫ ॥

ਸੁਖ ਸਮੂਹਾ ਭੋਗ; ਭੂਮਿ ਸਬਾਈ ਕੋ ਧਣੀ ॥

ਨਾਨਕ. ਹਭੋ ਰੋਗੁ; ਮਿਰਤਕ ਨਾਮ ਵਿਹੂਣਿਆ ॥੨॥

ਮਃ ੫ ॥

ਹਿਕਸ ਕੂੰ. ਤੂ ਆਹਿ; ਪਛਾਣੂ ਭੀ. ਹਿਕੁ ਕਰਿ ॥

ਨਾਨਕ. ਆਸੜੀ ਨਿਬਾਹਿ; ਮਾਨੁਖ ਪਰਥਾਈ ਲਜੀਵਦੋ ॥੩॥

ਪਉੜੀ ॥

ਨਿਹਚਲੁ ਏਕੁ ਨਰਾਇਣੋ; ਹਰਿ ਅਗਮ ਅਗਾਧਾ ॥

ਨਿਹਚਲੁ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ; ਜਿਸੁ ਸਿਮਰਤ ਹਰਿ ਲਾਧਾ ॥

ਨਿਹਚਲੁ ਕੀਰਤਨੁ ਗੁਣ ਗੋਬਿੰਦ; ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਾਵਾਧਾ ॥

ਸਚੁ ਧਰਮੁ ਤਪੁ ਨਿਹਚਲੋ; ਦਿਨੁ ਰੈਨਿ ਅਰਾਧਾ ॥

ਦਇਆ ਧਰਮੁ ਤਪੁ ਨਿਹਚਲੋ; ਜਿਸੁ ਕਰਮਿ ਲਿਖਾਧਾ ॥

ਨਿਹਚਲੁ ਮਸਤਕਿ ਲੇਖੁ ਲਿਖਿਆ; ਸੋ ਟਲੈ ਨ. ਟਲਾਧਾ ॥

ਨਿਹਚਲ ਸੰਗਤਿ ਸਾਧ ਜਨ; ਬਚਨ ਨਿਹਚਲੁ, ਗੁਰ ਸਾਧਾ ॥

ਜਿਨ ਕਉ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ; ਤਿਨ ਸਦਾ ਸਦਾ ਆਰਾਧਾ ॥੧੯॥

ਸਲੋਕ ਡਖਣੇ ਮਃ ੫ ॥

ਜੋ ਡੁਬੰਦੋ ਆਪਿ; ਸੋ ਤਰਾਏ ਕਿਨੑ ਖੇ ॥

ਤਾਰੇਦੜੋ, ਭੀ ਤਾਰਿ; ਨਾਨਕ. ਪਿਰ ਸਿਉ ਰਤਿਆ ॥੧॥

ਮਃ ੫ ॥

ਜਿਥੈ ਕੋਇ ਕਥੰਨਿ; ਨਾਉ ਸੁਣੰਦੋ, ਮਾ ਪਿਰੀ ॥

ਮੂੰ. ਜੁਲਾਊਂ ਤਥਿ; ਨਾਨਕ. ਪਿਰੀ ਪਸੰਦੋ, ਹਰਿਓ ਥੀਓਸਿ ॥੨॥

ਮਃ ੫ ॥

ਮੇਰੀ ਮੇਰੀ ਕਿਆ ਕਰਹਿ; ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰ ਸਨੇਹ ॥

ਨਾਨਕ. ਨਾਮ ਵਿਹੂਣੀਆ; ਨਿਮੁਣੀਆਦੀ ਦੇਹ ॥੩॥

ਪਉੜੀ ॥

ਨੈਨੀ ਦੇਖਉ ਗੁਰ ਦਰਸਨੋ; ਗੁਰ ਚਰਣੀ ਮਥਾ ॥

ਪੈਰੀ. ਮਾਰਗਿ ਗੁਰ ਚਲਦਾ; ਪਖਾ ਫੇਰੀ ਹਥਾ ॥

ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ. ਰਿਦੈ ਧਿਆਇਦਾ; ਦਿਨੁ ਰੈਨਿ ਜਪੰਥਾ ॥

ਮੈ ਛਡਿਆ ਸਗਲ ਅਪਾਇਣੋ; ਭਰਵਾਸੈ ਗੁਰ ਸਮਰਥਾ ॥

ਗੁਰਿ ਬਖਸਿਆ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ; ਸਭੋ ਦੁਖੁ ਲਥਾ ॥

ਭੋਗਹੁ ਭੁੰਚਹੁ ਭਾਈਹੋ; ਪਲੈ ਨਾਮੁ ਅਗਥਾ ॥

ਨਾਮੁ ਦਾਨੁ ਇਸਨਾਨੁ ਦਿੜੁ; ਸਦਾ ਕਰਹੁ ਗੁਰ ਕਥਾ ॥

ਸਹਜੁ ਭਇਆ. ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਇਆ; ਜਮ ਕਾ ਭਉ ਲਥਾ ॥੨੦॥

ਸਲੋਕ ਡਖਣੇ ਮਃ ੫ ॥

ਲਗੜੀਆ ਪਿਰੀਅੰਨਿ; ਪੇਖੰਦੀਆ. ਨਾ ਤਿਪੀਆ ॥

ਹਭ ਮਝਾਹੂ ਸੋ ਧਣੀ; ਬਿਆ. ਨ ਡਿਠੋ ਕੋਇ ॥੧॥

ਮਃ ੫ ॥

ਕਥੜੀਆ ਸੰਤਾਹ; ਤੇ ਸੁਖਾਊ ਪੰਧੀਆ ॥

ਨਾਨਕ. ਲਧੜੀਆ ਤਿੰਨਾਹ; ਜਿਨਾ ਭਾਗੁ ਮਥਾਹੜੈ ॥੨॥

ਮਃ ੫ ॥

ਡੂੰਗਰਿ ਜਲਾ ਥਲਾ; ਭੂਮਿ ਬਨਾ ਫਲ ਕੰਦਰਾ ॥

ਪਾਤਾਲਾ ਆਕਾਸ; ਪੂਰਨੁ ਹਭ ਘਟਾ ॥

ਨਾਨਕ ਪੇਖਿ ਜੀਓ; ਇਕਤੁ ਸੂਤਿ ਪਰੋਤੀਆ ॥੩॥

ਪਉੜੀ ॥

ਹਰਿ ਜੀ ਮਾਤਾ. ਹਰਿ ਜੀ ਪਿਤਾ; ਹਰਿ ਜੀਉ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਕ ॥

ਹਰਿ ਜੀ ਮੇਰੀ ਸਾਰ ਕਰੇ; ਹਮ ਹਰਿ ਕੇ ਬਾਲਕ ॥

ਸਹਜੇ ਸਹਜਿ ਖਿਲਾਇਦਾ; ਨਹੀ ਕਰਦਾ ਆਲਕ ॥

ਅਉਗਣੁ ਕੋ. ਨ ਚਿਤਾਰਦਾ; ਗਲ ਸੇਤੀ ਲਾਇਕ ॥

ਮੁਹਿ ਮੰਗਾਂ ਸੋਈ ਦੇਵਦਾ; ਹਰਿ ਪਿਤਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ॥