Ang 144

ਏਕ ਤੁਈ. ਏਕ ਤੁਈ ॥੨॥

ਮਃ ੧ ॥

ਨ ਦਾਦੇ ਦਿਹੰਦ; ਆਦਮੀ ॥

ਨ ਸਪਤ; ਜੇਰ ਜਿਮੀ ॥

ਅਸਤਿ ਏਕ; ਦਿਗਰਿ ਕੁਈ ॥

ਏਕ ਤੁਈ. ਏਕ ਤੁਈ ॥੩॥

ਮਃ ੧ ॥

ਨ ਸੂਰ ਸਸਿ; ਮੰਡਲੋ ॥

ਨ ਸਪਤ ਦੀਪ; ਨਹ ਜਲੋ ॥

ਅੰਨ ਪਉਣ; ਥਿਰੁ ਨ ਕੁਈ ॥

ਏਕੁ ਤੁਈ. ਏਕੁ ਤੁਈ ॥੪॥

ਮਃ ੧ ॥

ਨ ਰਿਜਕੁ ਦਸਤ; ਆ ਕਸੇ ॥

ਹਮਾ ਰਾ; ਏਕੁ ਆਸ ਵਸੇ ॥

ਅਸਤਿ ਏਕੁ; ਦਿਗਰ ਕੁਈ ॥

ਏਕ ਤੁਈ. ਏਕੁ ਤੁਈ ॥੫॥

ਮਃ ੧ ॥

ਪਰੰਦਏ; ਨ ਗਿਰਾਹ ਜਰ ॥

ਦਰਖਤ ਆਬ; ਆਸ ਕਰ ॥

ਦਿਹੰਦ ਸੁਈ ॥

ਏਕ ਤੁਈ. ਏਕ ਤੁਈ ॥੬॥

ਮਃ ੧ ॥

ਨਾਨਕ; ਲਿਲਾਰਿ ਲਿਖਿਆ ਸੋਇ ॥

ਮੇਟਿ. ਨ ਸਾਕੈ ਕੋਇ ॥

ਕਲਾ ਧਰੈ; ਹਿਰੈ ਸੁਈ ॥

ਏਕੁ ਤੁਈ. ਏਕੁ ਤੁਈ ॥੭॥

ਪਉੜੀ ॥

ਸਚਾ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮੁ; ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣਿਆ ॥

ਗੁਰਮਤੀ ਆਪੁ ਗਵਾਇ; ਸਚੁ ਪਛਾਣਿਆ ॥

ਸਚੁ ਤੇਰਾ ਦਰਬਾਰੁ; ਸਬਦੁ ਨੀਸਾਣਿਆ ॥

ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਿ; ਸਚਿ ਸਮਾਣਿਆ ॥

ਮਨਮੁਖ ਸਦਾ ਕੂੜਿਆਰ; ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਣਿਆ ॥

ਵਿਸਟਾ ਅੰਦਰਿ ਵਾਸੁ; ਸਾਦੁ. ਨ ਜਾਣਿਆ ॥

ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਦੁਖੁ ਪਾਇ; ਆਵਣ ਜਾਣਿਆ ॥

ਨਾਨਕ. ਪਾਰਖੁ ਆਪਿ; ਜਿਨਿ. ਖੋਟਾ ਖਰਾ ਪਛਾਣਿਆ ॥੧੩॥

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥

ਸੀਹਾ ਬਾਜਾ ਚਰਗਾ ਕੁਹੀਆ; ਏਨਾ ਖਵਾਲੇ ਘਾਹ ॥

ਘਾਹੁ ਖਾਨਿ. ਤਿਨਾ ਮਾਸੁ ਖਵਾਲੇ; ਏਹਿ ਚਲਾਏ ਰਾਹ ॥

ਨਦੀਆ ਵਿਚਿ. ਟਿਬੇ ਦੇਖਾਲੇ; ਥਲੀ ਕਰੇ ਅਸਗਾਹ ॥

ਕੀੜਾ ਥਾਪਿ ਦੇਇ ਪਾਤਿਸਾਹੀ; ਲਸਕਰ ਕਰੇ ਸੁਆਹ ॥

ਜੇਤੇ ਜੀਅ. ਜੀਵਹਿ ਲੈ ਸਾਹਾ; ਜੀਵਾਲੇ. ਤਾ ਕਿ ਅਸਾਹ ॥

ਨਾਨਕ. ਜਿਉ ਜਿਉ ਸਚੇ ਭਾਵੈ; ਤਿਉ ਤਿਉ ਦੇਇ ਗਿਰਾਹ ॥੧॥

ਮਃ ੧ ॥

ਇਕਿ ਮਾਸਹਾਰੀ; ਇਕਿ ਤ੍ਰਿਣੁ ਖਾਹਿ ॥

ਇਕਨਾ; ਛਤੀਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾਹਿ ॥

ਇਕਿ ਮਿਟੀਆ ਮਹਿ; ਮਿਟੀਆ ਖਾਹਿ ॥

ਇਕਿ ਪਉਣ ਸੁਮਾਰੀ; ਪਉਣ ਸੁਮਾਰਿ ॥

ਇਕਿ; ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਨਾਮ ਆਧਾਰਿ ॥

ਜੀਵੈ ਦਾਤਾ; ਮਰੈ ਨ ਕੋਇ ॥

ਨਾਨਕ. ਮੁਠੇ ਜਾਹਿ; ਨਾਹੀ. ਮਨਿ ਸੋਇ ॥੨॥

ਪਉੜੀ ॥

ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਕੀ ਕਾਰ; ਕਰਮਿ ਕਮਾਈਐ ॥

ਗੁਰਮਤੀ. ਆਪੁ ਗਵਾਇ; ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ॥

ਦੂਜੀ ਕਾਰੈ ਲਗਿ; ਜਨਮੁ ਗਵਾਈਐ ॥

ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ. ਸਭ ਵਿਸੁ; ਪੈਝੈ ਖਾਈਐ ॥

ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਸਾਲਾਹਿ; ਸਚਿ ਸਮਾਈਐ ॥

ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ. ਨਾਹੀ ਸੁਖਿ ਨਿਵਾਸੁ; ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਆਈਐ ॥

ਦੁਨੀਆ ਖੋਟੀ ਰਾਸਿ; ਕੂੜੁ ਕਮਾਈਐ ॥

ਨਾਨਕ. ਸਚੁ ਖਰਾ ਸਾਲਾਹਿ; ਪਤਿ ਸਿਉ ਜਾਈਐ ॥੧੪॥

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥

ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ. ਤਾ ਵਾਵਹਿ ਗਾਵਹਿ; ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ. ਜਲਿ ਨਾਵਹਿ ॥