Ang 1311

ਪੰਕਜ ਮੋਹ. ਨਿਘਰਤੁ ਹੈ ਪ੍ਰਾਨੀ; ਗੁਰੁ. ਨਿਘਰਤ ਕਾਢਿ ਕਢਾਵੈਗੋ ॥

ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹਿ, ਸਰਨਿ ਜਨ ਆਏ; ਗੁਰੁ ਹਾਥੀ ਦੇ, ਨਿਕਲਾਵੈਗੋ ॥੪॥

ਸੁਪਨੰਤਰੁ ਸੰਸਾਰੁ ਸਭੁ ਬਾਜੀ; ਸਭੁ ਬਾਜੀ ਖੇਲੁ ਖਿਲਾਵੈਗੋ ॥

ਲਾਹਾ ਨਾਮੁ ਗੁਰਮਤਿ ਲੈ ਚਾਲਹੁ; ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਪੈਧਾ ਜਾਵੈਗੋ ॥੫॥

ਹਉਮੈ ਕਰੈ, ਕਰਾਵੈ ਹਉਮੈ; ਪਾਪ ਕੋਇਲੇ ਆਨਿ ਜਮਾਵੈਗੋ ॥

ਆਇਆ ਕਾਲੁ ਦੁਖਦਾਈ ਹੋਏ; ਜੋ ਬੀਜੇ ਸੋ ਖਵਲਾਵੈਗੋ ॥੬॥

ਸੰਤਹੁ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਧਨੁ ਸੰਚਹੁ; ਲੈ ਖਰਚੁ ਚਲੇ ਪਤਿ ਪਾਵੈਗੋ ॥

ਖਾਇ ਖਰਚਿ. ਦੇਵਹਿ ਬਹੁਤੇਰਾ; ਹਰਿ ਦੇਦੇ. ਤੋਟਿ, ਨ ਆਵੈਗੋ ॥੭॥

ਰਾਮ ਨਾਮ ਧਨੁ ਹੈ ਰਿਦ ਅੰਤਰਿ; ਧਨੁ. ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ ਪਾਵੈਗੋ ॥

ਨਾਨਕ. ਦਇਆ ਦਇਆ ਕਰਿ ਦੀਨੀ; ਦੁਖੁ ਦਾਲਦੁ ਭੰਜਿ. ਸਮਾਵੈਗੋ ॥੮॥੫॥

ਕਾਨੜਾ ਮਹਲਾ ੪ ॥

ਮਨੁ. ਸਤਿਗੁਰ ਸਰਨਿ ਧਿਆਵੈਗੋ ॥

ਲੋਹਾ. ਹਿਰਨੁ ਹੋਵੈ ਸੰਗਿ ਪਾਰਸ; ਗੁਨੁ ਪਾਰਸ ਕੋ. ਹੋਇ ਆਵੈਗੋ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਹਾ ਪੁਰਖੁ ਹੈ ਪਾਰਸੁ; ਜੋ ਲਾਗੈ ਸੋ ਫਲੁ ਪਾਵੈਗੋ ॥

ਜਿਉ ਗੁਰ ਉਪਦੇਸਿ. ਤਰੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦਾ; ਗੁਰੁ ਸੇਵਕ ਪੈਜ ਰਖਾਵੈਗੋ ॥੧॥

ਸਤਿਗੁਰ ਬਚਨੁ. ਬਚਨੁ ਹੈ ਨੀਕੋ; ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪਾਵੈਗੋ ॥

ਜਿਉ ਅੰਬਰੀਕਿ ਅਮਰਾ ਪਦ ਪਾਏ; ਸਤਿਗੁਰ ਮੁਖ ਬਚਨ ਧਿਆਵੈਗੋ ॥੨॥

ਸਤਿਗੁਰ ਸਰਨਿ ਸਰਨਿ ਮਨਿ ਭਾਈ; ਸੁਧਾ ਸੁਧਾ ਕਰਿ ਧਿਆਵੈਗੋ ॥

ਦਇਆਲ ਦੀਨ ਭਏ ਹੈ ਸਤਿਗੁਰ; ਹਰਿ ਮਾਰਗੁ ਪੰਥੁ ਦਿਖਾਵੈਗੋ ॥੩॥

ਸਤਿਗੁਰ ਸਰਨਿ ਪਏ ਸੇ ਥਾਪੇ; ਤਿਨ ਰਾਖਨ ਕਉ ਪ੍ਰਭੁ ਆਵੈਗੋ ॥

ਜੇ ਕੋ ਸਰੁ ਸੰਧੈ. ਜਨ ਊਪਰਿ; ਫਿਰਿ ਉਲਟੋ. ਤਿਸੈ ਲਗਾਵੈਗੋ ॥੪॥

ਹਰਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਹਰਿ. ਹਰਿ ਸਰੁ ਸੇਵਹਿ; ਤਿਨ ਦਰਗਹ ਮਾਨੁ ਦਿਵਾਵੈਗੋ ॥

ਗੁਰਮਤਿ ਗੁਰਮਤਿ ਗੁਰਮਤਿ ਧਿਆਵਹਿ; ਹਰਿ ਗਲਿ ਮਿਲਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਵੈਗੋ ॥੫॥

ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਦੁ ਬੇਦੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ; ਗੁਰ ਪਰਚੈ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵੈਗੋ ॥

ਹਰਿ ਹਰਿ ਰੂਪੁ. ਹਰਿ ਰੂਪੋ ਹੋਵੈ; ਹਰਿ ਜਨ ਕਉ ਪੂਜ ਕਰਾਵੈਗੋ ॥੬॥

ਸਾਕਤ ਨਰ. ਸਤਿਗੁਰੁ, ਨਹੀ ਕੀਆ; ਤੇ ਬੇਮੁਖ ਹਰਿ ਭਰਮਾਵੈਗੋ ॥

ਲੋਭ ਲਹਰਿ. ਸੁਆਨ ਕੀ ਸੰਗਤਿ; ਬਿਖੁ ਮਾਇਆ ਕਰੰਗਿ ਲਗਾਵੈਗੋ ॥੭॥

ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਸਭ ਜਗ ਕਾ ਤਾਰਕੁ; ਲਗਿ ਸੰਗਤਿ. ਨਾਮੁ ਧਿਆਵੈਗੋ ॥

ਨਾਨਕ. ਰਾਖੁ ਰਾਖੁ ਪ੍ਰਭ ਮੇਰੇ; ਸਤਸੰਗਤਿ ਰਾਖਿ ਸਮਾਵੈਗੋ ॥੮॥੬॥ ਛਕਾ ੧ ॥