Ang 1151

ਭੈ ਭ੍ਰਮ ਬਿਨਸਿ ਗਏ; ਖਿਨ ਮਾਹਿ ॥

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ; ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥੧॥

ਰਾਮ ਰਾਮ ਸੰਤ ਸਦਾ ਸਹਾਇ ॥

ਘਰਿ ਬਾਹਰਿ ਨਾਲੇ ਪਰਮੇਸਰੁ; ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਪੂਰਨ ਸਭ ਠਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

ਧਨੁ ਮਾਲੁ ਜੋਬਨੁ; ਜੁਗਤਿ ਗੋਪਾਲ ॥

ਜੀਅ ਪ੍ਰਾਣ ਨਿਤ ਸੁਖ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ ॥

ਅਪਨੇ ਦਾਸ ਕਉ; ਦੇ ਰਾਖੈ ਹਾਥ ॥

ਨਿਮਖ. ਨ ਛੋਡੈ; ਸਦ ਹੀ ਸਾਥ ॥੨॥

ਹਰਿ ਸਾ ਪ੍ਰੀਤਮੁ; ਅਵਰੁ. ਨ ਕੋਇ ॥

ਸਾਰਿ ਸਮੑਾਲੇ. ਸਾਚਾ ਸੋਇ ॥

ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਸੁਤ ਬੰਧੁ; ਨਰਾਇਣੁ ॥

ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ; ਭਗਤ ਗੁਣ ਗਾਇਣੁ ॥੩॥

ਤਿਸ ਕੀ ਧਰ; ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਮਨਿ ਜੋਰੁ ॥

ਏਕ ਬਿਨਾ; ਦੂਜਾ. ਨਹੀ ਹੋਰੁ ॥

ਨਾਨਕ ਕੈ ਮਨਿ; ਇਹੁ ਪੁਰਖਾਰਥੁ ॥

ਪ੍ਰਭੂ ਹਮਾਰਾ; ਸਾਰੇ ਸੁਆਰਥੁ ॥੪॥੩੮॥੫੧॥

ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੫ ॥

ਭੈ ਕਉ. ਭਉ ਪੜਿਆ; ਸਿਮਰਤ ਹਰਿ ਨਾਮ ॥

ਸਗਲ ਬਿਆਧਿ ਮਿਟੀ. ਤ੍ਰਿਹੁ ਗੁਣ ਕੀ; ਦਾਸ ਕੇ ਹੋਏ ਪੂਰਨ ਕਾਮ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

ਹਰਿ ਕੇ ਲੋਕ. ਸਦਾ ਗੁਣ ਗਾਵਹਿ; ਤਿਨ ਕਉ ਮਿਲਿਆ ਪੂਰਨ ਧਾਮ ॥

ਜਨ ਕਾ ਦਰਸੁ ਬਾਂਛੈ. ਦਿਨ ਰਾਤੀ; ਹੋਇ ਪੁਨੀਤ ਧਰਮ ਰਾਇ ਜਾਮ ॥੧॥

ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਲੋਭ ਮਦ ਨਿੰਦਾ; ਸਾਧਸੰਗਿ ਮਿਟਿਆ ਅਭਿਮਾਨ ॥

ਐਸੇ ਸੰਤ ਭੇਟਹਿ. ਵਡਭਾਗੀ; ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਕੈ ਸਦ ਕੁਰਬਾਨ ॥੨॥੩੯॥੫੨॥

ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੫ ॥

ਪੰਚ. ਮਜਮੀ; ਜੋ ਪੰਚਨ. ਰਾਖੈ ॥

ਮਿਥਿਆ ਰਸਨਾ; ਨਿਤ ਉਠਿ ਭਾਖੈ ॥

ਚਕ੍ਰ ਬਣਾਇ; ਕਰੈ ਪਾਖੰਡ ॥

ਝੁਰਿ ਝੁਰਿ ਪਚੈ; ਜੈਸੇ ਤ੍ਰਿਅ ਰੰਡ ॥੧॥

ਹਰਿ ਕੇ ਨਾਮ ਬਿਨਾ; ਸਭ ਝੂਠੁ ॥

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਪੂਰੇ. ਮੁਕਤਿ, ਨ ਪਾਈਐ; ਸਾਚੀ ਦਰਗਹਿ. ਸਾਕਤ ਮੂਠੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

ਸੋਈ ਕੁਚੀਲੁ; ਕੁਦਰਤਿ. ਨਹੀ ਜਾਨੈ ॥

ਲੀਪਿਐ ਥਾਇ; ਨ ਸੁਚਿ, ਹਰਿ ਮਾਨੈ ॥

ਅੰਤਰੁ ਮੈਲਾ; ਬਾਹਰੁ ਨਿਤ ਧੋਵੈ ॥

ਸਾਚੀ ਦਰਗਹਿ; ਅਪਨੀ ਪਤਿ ਖੋਵੈ ॥੨॥

ਮਾਇਆ ਕਾਰਣਿ; ਕਰੈ ਉਪਾਉ ॥

ਕਬਹਿ. ਨ ਘਾਲੈ; ਸੀਧਾ ਪਾਉ ॥

ਜਿਨਿ ਕੀਆ; ਤਿਸੁ ਚੀਤਿ. ਨ ਆਣੈ ॥

ਕੂੜੀ ਕੂੜੀ; ਮੁਖਹੁ ਵਖਾਣੈ ॥੩॥

ਜਿਸ ਨੋ ਕਰਮੁ ਕਰੇ ਕਰਤਾਰੁ ॥

ਸਾਧਸੰਗਿ; ਹੋਇ ਤਿਸੁ ਬਿਉਹਾਰੁ ॥

ਹਰਿ ਨਾਮ ਭਗਤਿ ਸਿਉ; ਲਾਗਾ ਰੰਗੁ ॥

ਕਹੁ ਨਾਨਕ; ਤਿਸੁ ਜਨ. ਨਹੀ ਭੰਗੁ ॥੪॥੪੦॥੫੩॥

ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੫ ॥

ਨਿੰਦਕ ਕਉ; ਫਿਟਕੇ ਸੰਸਾਰੁ ॥

ਨਿੰਦਕ ਕਾ; ਝੂਠਾ ਬਿਉਹਾਰੁ ॥

ਨਿੰਦਕ ਕਾ; ਮੈਲਾ ਆਚਾਰੁ ॥

ਦਾਸ ਅਪੁਨੇ ਕਉ ਰਾਖਨਹਾਰੁ ॥੧॥

ਨਿੰਦਕੁ ਮੁਆ; ਨਿੰਦਕ ਕੈ ਨਾਲਿ ॥

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਪਰਮੇਸਰਿ ਜਨ ਰਾਖੇ; ਨਿੰਦਕ ਕੈ ਸਿਰਿ. ਕੜਕਿਓ ਕਾਲੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥