Ang 1344

ਪ੍ਰਭਾਤੀ ਮਹਲਾ ੧ ਦਖਣੀ ॥

ਗੋਤਮੁ ਤਪਾ. ਅਹਿਲਿਆ ਇਸਤ੍ਰੀ; ਤਿਸੁ ਦੇਖਿ ਇੰਦ੍ਰੁ ਲੁਭਾਇਆ ॥

ਸਹਸ ਸਰੀਰ ਚਿਹਨ ਭਗ ਹੂਏ; ਤਾ ਮਨਿ ਪਛੋਤਾਇਆ ॥੧॥

ਕੋਈ ਜਾਣਿ. ਨ ਭੂਲੈ ਭਾਈ ॥

ਸੋ ਭੂਲੈ. ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਭੁਲਾਏ; ਬੂਝੈ ਜਿਸੈ ਬੁਝਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

ਤਿਨਿ ਹਰੀ ਚੰਦਿ. ਪ੍ਰਿਥਮੀ ਪਤਿ ਰਾਜੈ; ਕਾਗਦਿ. ਕੀਮ. ਨ ਪਾਈ ॥

ਅਉਗਣੁ ਜਾਣੈ. ਤ ਪੁੰਨ ਕਰੇ ਕਿਉ; ਕਿਉ ਨੇਖਾਸਿ ਬਿਕਾਈ ॥੨॥

ਕਰਉ ਅਢਾਈ. ਧਰਤੀ ਮਾਂਗੀ; ਬਾਵਨ ਰੂਪਿ ਬਹਾਨੈ ॥

ਕਿਉ ਪਇਆਲਿ ਜਾਇ. ਕਿਉ ਛਲੀਐ; ਜੇ ਬਲਿ ਰੂਪੁ ਪਛਾਨੈ ॥੩॥

ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਾ ਦੇ ਮਤਂ‍ੀ; ਬਰਜਿ ਬਿਆਸਿ ਪੜੑਾਇਆ ॥

ਤਿਨੑਿ ਕਰਿ ਜਗ ਅਠਾਰਹ ਘਾਏ; ਕਿਰਤੁ. ਨ ਚਲੈ ਚਲਾਇਆ ॥੪॥

ਗਣਤ. ਨ ਗਣਂ‍ੀ, ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣਾ; ਬੋਲੀ ਭਾਇ ਸੁਭਾਈ ॥

ਜੋ ਕਿਛੁ ਵਰਤੈ. ਤੁਧੈ ਸਲਾਹਂ‍ੀ; ਸਭ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ॥੫॥

ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਲਿਪਤੁ. ਲੇਪੁ ਕਦੇ, ਨ ਲਾਗੈ; ਸਦਾ ਰਹੈ ਸਰਣਾਈ ॥

ਮਨਮੁਖੁ ਮੁਗਧੁ. ਆਗੈ ਚੇਤੈ ਨਾਹੀ; ਦੁਖਿ ਲਾਗੈ ਪਛੁਤਾਈ ॥੬॥

ਆਪੇ ਕਰੇ ਕਰਾਏ ਕਰਤਾ; ਜਿਨਿ ਏਹ ਰਚਨਾ ਰਚੀਐ ॥

ਹਰਿ ਅਭਿਮਾਨੁ. ਨ ਜਾਈ ਜੀਅਹੁ; ਅਭਿਮਾਨੇ ਪੈ ਪਚੀਐ ॥੭॥

ਭੁਲਣ ਵਿਚਿ ਕੀਆ ਸਭੁ ਕੋਈ; ਕਰਤਾ ਆਪਿ. ਨ ਭੁਲੈ ॥

ਨਾਨਕ. ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਨਿਸਤਾਰਾ; ਕੋ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ ਅਘੁਲੈ ॥੮॥੪॥

ਪ੍ਰਭਾਤੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥

ਆਖਣਾ ਸੁਨਣਾ; ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ ॥

ਧੰਧਾ ਛੁਟਕਿ ਗਇਆ ਵੇਕਾਰੁ ॥

ਜਿਉ ਮਨਮੁਖਿ; ਦੂਜੈ ਪਤਿ ਖੋਈ ॥

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ; ਮੈ ਅਵਰੁ. ਨ ਕੋਈ ॥੧॥

ਸੁਣਿ ਮਨ ਅੰਧੇ; ਮੂਰਖ ਗਵਾਰ ॥

ਆਵਤ ਜਾਤ ਲਾਜ. ਨਹੀ ਲਾਗੈ; ਬਿਨੁ ਗੁਰ. ਬੂਡੈ ਬਾਰੋ ਬਾਰ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

ਇਸੁ ਮਨ; ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਬਿਨਾਸੁ ॥

ਧੁਰਿ ਹੁਕਮੁ ਲਿਖਿਆ; ਤਾਂ ਕਹੀਐ ਕਾਸੁ ॥

ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਿਰਲਾ; ਚੀਨੑੈ ਕੋਈ ॥

ਨਾਮ ਬਿਹੂਨਾ; ਮੁਕਤਿ. ਨ ਹੋਈ ॥੨॥

ਭ੍ਰਮਿ ਭ੍ਰਮਿ ਡੋਲੈ; ਲਖ ਚਉਰਾਸੀ ॥

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਬੂਝੇ; ਜਮ ਕੀ ਫਾਸੀ ॥

ਇਹੁ ਮਨੂਆ; ਖਿਨੁ ਖਿਨੁ ਊਭਿ ਪਇਆਲਿ ॥

ਗੁਰਮੁਖਿ ਛੂਟੈ; ਨਾਮੁ ਸਮੑਾਲਿ ॥੩॥

ਆਪੇ ਸਦੇ; ਢਿਲ. ਨ ਹੋਇ ॥

ਸਬਦਿ ਮਰੈ; ਸਹਿਲਾ ਜੀਵੈ ਸੋਇ ॥

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਸੋਝੀ; ਕਿਸੈ. ਨ ਹੋਇ ॥

ਆਪੇ ਕਰੈ ਕਰਾਵੈ ਸੋਇ ॥੪॥

ਝਗੜੁ ਚੁਕਾਵੈ; ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ॥

ਪੂਰਾ ਸਤਿਗੁਰੁ; ਸਹਜਿ ਸਮਾਵੈ ॥

ਇਹੁ ਮਨੁ ਡੋਲਤ; ਤਉ ਠਹਰਾਵੈ ॥

ਸਚੁ ਕਰਣੀ ਕਰਿ; ਕਾਰ ਕਮਾਵੈ ॥੫॥

ਅੰਤਰਿ ਜੂਠਾ; ਕਿਉ ਸੁਚਿ ਹੋਇ ॥

ਸਬਦੀ ਧੋਵੈ; ਵਿਰਲਾ ਕੋਇ ॥

ਗੁਰਮੁਖਿ ਕੋਈ; ਸਚੁ ਕਮਾਵੈ ॥

ਆਵਣੁ ਜਾਣਾ; ਠਾਕਿ ਰਹਾਵੈ ॥੬॥