Mānatthaddhasutta
Sāvatthinidānaṁ. Tena kho pana samayena mānatthaddho nāma brāhmaṇo sāvatthiyaṁ paṭivasati. So neva mātaraṁ abhivādeti, na pitaraṁ abhivādeti, na ācariyaṁ abhivādeti, na jeṭṭhabhātaraṁ abhivādeti. Tena kho pana samayena bhagavā mahatiyā parisāya parivuto dhammaṁ deseti. Atha kho mānatthaddhassa brāhmaṇassa etadahosi: “ayaṁ kho samaṇo gotamo mahatiyā parisāya parivuto dhammaṁ deseti. Yannūnāhaṁ yena samaṇo gotamo tenupasaṅkameyyaṁ. Sace maṁ samaṇo gotamo ālapissati, ahampi taṁ ālapissāmi. No ce maṁ samaṇo gotamo ālapissati, ahampi nālapissāmī”ti. Atha kho mānatthaddho brāhmaṇo yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā tuṇhībhūto ekamantaṁ aṭṭhāsi. Atha kho bhagavā taṁ nālapi. Atha kho mānatthaddho brāhmaṇo: “nāyaṁ samaṇo gotamo kiñci jānātī”ti tatova puna nivattitukāmo ahosi. Atha kho bhagavā mānatthaddhassa brāhmaṇassa cetasā cetoparivitakkamaññāya mānatthaddhaṁ brāhmaṇaṁ gāthāya ajjhabhāsi:
Stuck-Up
At Sāvatthī. Now at that time a brahmin named Stuck-Up was residing in Sāvatthī. He didn’t bow to his mother or father, his tutor, or his oldest brother. Now, at that time the Buddha was teaching Dhamma, surrounded by a large assembly. Then Stuck-Up thought, “The ascetic Gotama is teaching Dhamma, surrounded by a large assembly. Why don’t I approach him? If he speaks to me, I’ll speak to him. But if he doesn’t speak, neither will I.” Then the brahmin Stuck-Up went up to the Buddha, and stood silently to one side. But the Buddha didn’t speak to him. Then Stuck-Up thought, “This ascetic Gotama knows nothing!” And he wanted to go back from there right away. Then the Buddha, knowing Stuck-Up’s train of thought, addressed him in verse: