62. Sappāṇakasikkhāpada
Tena samayena buddho bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tena kho pana samayena chabbaggiyā bhikkhū jānaṁ sappāṇakaṁ udakaṁ paribhuñjanti. Ye te bhikkhū appicchā …pe… te ujjhāyanti khiyyanti vipācenti— “kathañhi nāma chabbaggiyā bhikkhū jānaṁ sappāṇakaṁ udakaṁ paribhuñjissantī”ti …pe… “saccaṁ kira tumhe, bhikkhave, jānaṁ sappāṇakaṁ udakaṁ paribhuñjathā”ti? “Saccaṁ, bhagavā”ti. Vigarahi buddho bhagavā …pe… kathañhi nāma tumhe, moghapurisā, jānaṁ sappāṇakaṁ udakaṁ paribhuñjissatha. Netaṁ, moghapurisā, appasannānaṁ vā pasādāya …pe… evañca pana, bhikkhave, imaṁ sikkhāpadaṁ uddiseyyātha—
Using water with living beings in it Origin story
At one time when the Buddha was staying at Sāvatthī in Anāthapiṇḍika’s Monastery, the monks from the group of six were using water that they knew contained living beings. The monks of few desires complained and criticized them, “How can the monks from the group of six use water that they know contains living beings?” … “Is it true, monks, that you do this?” “It’s true, sir.” The Buddha rebuked them … “Foolish men, how can you do this? This will affect people’s confidence …” … “And, monks, this training rule should be recited like this: