23. Bhesajjasikkhāpada
Tena samayena buddho bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tena kho pana samayena āyasmā pilindavaccho rājagahe pabbhāraṁ sodhāpeti leṇaṁ kattukāmo. Atha kho rājā māgadho seniyo bimbisāro yenāyasmā pilindavaccho tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āyasmantaṁ pilindavacchaṁ abhivādetvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho rājā māgadho seniyo bimbisāro āyasmantaṁ pilindavacchaṁ etadavoca—“kiṁ, bhante, thero kārāpetī”ti? “Pabbhāraṁ, mahārāja, sodhāpemi leṇaṁ kattukāmo”ti. “Attho, bhante, ayyassa ārāmikenā”ti? “Na kho, mahārāja, bhagavatā ārāmiko anuññāto”ti. “Tena hi, bhante, bhagavantaṁ paṭipucchitvā mama āroceyyāthā”ti. “Evaṁ, mahārājā”ti kho āyasmā pilindavaccho rañño māgadhassa seniyassa bimbisārassa paccassosi. Atha kho āyasmā pilindavaccho rājānaṁ māgadhaṁ seniyaṁ bimbisāraṁ dhammiyā kathāya sandassesi samādapesi samuttejesi sampahaṁsesi. Atha kho rājā māgadho seniyo bimbisāro āyasmatā pilindavacchena dhammiyā kathāya sandassito samādapito samuttejito sampahaṁsito uṭṭhāyāsanā āyasmantaṁ pilindavacchaṁ abhivādetvā padakkhiṇaṁ katvā pakkāmi. Atha kho āyasmā pilindavaccho bhagavato santike dūtaṁ pāhesi— “rājā, bhante, māgadho seniyo bimbisāro ārāmikaṁ dātukāmo. Kathaṁ nu kho, bhante, mayā paṭipajjitabban”ti? Atha kho bhagavā etasmiṁ nidāne etasmiṁ pakaraṇe dhammiṁ kathaṁ katvā bhikkhū āmantesi— “anujānāmi, bhikkhave, ārāmikan”ti. Dutiyampi kho rājā māgadho seniyo bimbisāro yenāyasmā pilindavaccho tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āyasmantaṁ pilindavacchaṁ abhivādetvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho rājā māgadho seniyo bimbisāro āyasmantaṁ pilindavacchaṁ etadavoca— “anuññāto, bhante, bhagavatā ārāmiko”ti? “Evaṁ, mahārājā”ti. “Tena hi, bhante, ayyassa ārāmikaṁ dammī”ti. Atha kho rājā māgadho seniyo bimbisāro āyasmato pilindavacchassa ārāmikaṁ paṭissuṇitvā vissaritvā cirena satiṁ paṭilabhitvā aññataraṁ sabbatthakaṁ mahāmattaṁ āmantesi—“yo mayā, bhaṇe, ayyassa ārāmiko paṭissuto, dinno so ārāmiko”ti? “Na kho, deva, ayyassa ārāmiko dinno”ti. “Kīvaciraṁ nu kho, bhaṇe, ito hi taṁ hotī”ti? Atha kho so mahāmatto rattiyo gaṇetvā rājānaṁ māgadhaṁ seniyaṁ bimbisāraṁ etadavoca—“pañca, deva, rattisatānī”ti. “Tena hi, bhaṇe, ayyassa pañca ārāmikasatāni dehī”ti. “Evaṁ, devā”ti kho so mahāmatto rañño māgadhassa seniyassa bimbisārassa paṭissuṇitvā āyasmato pilindavacchassa pañca ārāmikasatāni pādāsi, pāṭiyekko gāmo nivisi. Ārāmikagāmakotipi naṁ āhaṁsu, pilindagāmakotipi naṁ āhaṁsu.
Storing the five tonics too long Origin story
At one time when the Buddha was staying at Sāvatthī in Anāthapiṇḍika’s Monastery, Venerable Pilindavaccha was clearing a slope near Rājagaha, intending to build a shelter. Just then King Seniya Bimbisāra of Magadha went to Pilindavaccha, bowed, sat down, and said, “Venerable, what are you having made?” “I’m clearing a slope, great king. I want to build a shelter.” “Do you need a monastery worker?” “The Buddha hasn’t allowed monastery workers.” “Well then, sir, please ask the Buddha and tell me the outcome.” “Yes, great king.” Pilindavaccha then instructed, inspired, and gladdened King Bimbisāra with a teaching, after which the king got up from his seat, bowed down, circumambulated Pilindavaccha with his right side toward him, and left. Soon afterwards Pilindavaccha sent a message to the Buddha: “Sir, King Seniya Bimbisāra of Magadha wishes to provide a monastery worker. What should I tell him?” The Buddha then gave a teaching and addressed the monks: “Monks, I allow monastery workers.” Once again King Bimbisāra went to Pilindavaccha, bowed, sat down, and said, “Sir, has the Buddha allowed monastery workers?” “Yes, great king.” “Well then, I’ll provide you with a monastery worker.” But after making this promise, he forgot, and only remembered after a long time. He then addressed the official in charge of all practical affairs: “Listen, has the monastery worker I promised been provided?” “No, sir, he hasn’t.” “How long has it been since we made that promise?” The official counted the days and said, “It’s been five hundred days.” “Well then, provide him with five hundred monastery workers.” “Yes.” The official provided Pilindavaccha with those monastery workers and a separate village was established. They called it “The Monastery Workers’ Village” and “Pilinda Village”.